|
Jeugdverhaal
14. Voor de Rijksdag
Ondertussen had Duitsland een nieuwe keizer gekregen, namelijk Karel V. Op 24 maart 1521 ontving Luther te Wittenberg een brief van de keizer, waarin stond dat hij binnen eenentwintig dagen te Worms voor de Rijksdag moest verschijnen. In een andere brief, die erbij gevoegd was, stond dat Luther vrijgeleide kreeg. Niemand mocht hem op reis naar Worms enig leed doen en ongehinderd zou de keizer hem ook weer naar Wittenberg laten vertrekken. Luther liet de brief aan zijn vrienden lezen, maar deze zeiden dat hij niet moest gaan. Zij vertrouwden de keizer niet. Het kon een list zijn om Luther in handen te krijgen en dan ter dood te brengen. Maar Luther zei dat hij moest gaan. De keizer riep hem en als gehoorzaam onderdaan moest hij komen. Daarbij kwam nog, dat Luther zich erover verblijdde dat hij de zaak des Heeren zou mogen verdedigen voor zo'n belangrijke vergadering. 'Ik zie er niets goeds van komen, Maarten', zei zijn broer Jacob, 'maar als je toch beslist wil gaan, ga ik met je mee. Ik laat je niet alleen, maar ik zeg het je al vooruit: dit loopt verkeerd af!' 'Je houdt me met je ongeluksprofetie niet tegen Jacob. Al waren er in Worms zoveel duivels als er pannen op de daken liggen, dan zou ik toch gaan!'
Een Saksisch reiswagentje werd gereed gemaakt en zo vertrok het gezelschap, uitgeleide gedaan door de halve stad. De mensen wisten dat Luther ging strijden voor hún zaak en ze riepen Luther toe dat hij maar moedig moest zijn en op God vertrouwen. Op vele plaatsen waar hij doortrok werd hij met eer ontvangen, vooral te Erfurt. Eindelijk, op 16 april, bereikte Luther de stad Worms. 't Was of een machtig koning zijn intocht deed in de stad. Honderden mensen waren de reiswagen een eind tegemoet gelopen en zelfs een aantal ridders te paard reden voor hem uit. Ridder Von Erbach was de voorste, dat sprak vanzelf. Vlak voor de wagen reed de heraut van de keizer, de man die Luther van Wittenberg had afgehalld. Deze hield stil voor het hotel 'De ridders van Rhodus'. Luther stapte uit het rijtuig en terwijl hij zijn hotel binnenging zei hij tegen de mensen die hem omringden: 'God zal mij bijstaan'.
't Werd een drukke dag voor Luther. Iedereen wilde hem zien, met hem spreken of hem een hand geven. Graag wilde Luther allen te woord staan, maar het vermoeide hem erg en hij was blij toen de laatste vrienden vertrokken waren en hij alleen was. Nu kon hij uitrusten van de vermoeienissen van de reis en dat was nodig ook, want de volgende dag al moest hij voor de Rijksdag verschijnen. Luther nam zijn Bijbel en las Psalm 4, waarin de heerlijk woorden staan: 'Ik zal in vrede te zamen nederliggen en slapen; want Gij, o Heere! alleen zult mij doen zeker wonen.' Toen ging Luther slapen en hij sliep als een roos.
De volgende morgen, 17 april 1521, kreeg Luther een boodschap dat hij die middag om vier uur op de Rijksdag moest verschijnen. De hele dag kwamen er nog mensen om hem moed in te spreken. Eindelijk, om vier uur, werd hij afgehaald. Voorop ging de heraut, dan de erfmaarschalk en dan Luther in zijn monnikspij. Zijn vrienden vergezelden hem. De straten van Worms waren nu nog voller dan de vorige dag. Er was geen doorkomen aan. De heraut begreep dat hij op die manier nooit op tijd in de vergadering kon zijn en daarom ging hij met de maarschalk en Luther een huis door naar de tuin en vervolgens van tuin tot tuin en langs achterstraatjes, totdat zij het gebouw van de Rijksdag bereikt hadden. Daar waren echter zoveel mensen bijeen, dat de soldaten met hun hellebaarden ruimte moesten maken. Als Luther door de voorzaal is gegaan zwaaien er twee vleugeldeuren open en nu staat Luther voor de machtigste vergadering van de christenheid.
Ginds, onder de troonhemel, zit de jonge keizer Karel V, de vorst van Duitsland, Spanje, Italië, de Nederlanden, Amerika en Indië. Naast hem zit zijn broer Ferdinand, verder zes keurvorsten, vierentwintig hertogen, de afgevaardigden van tien vrije steden, de Spaanse hertog van Alva met zijn twee zonen, waarvan de een later zo verschrikkelijk in de Nederlanden zou huishouden, gezanten van Frankrijk en Engeland, graven, bisschoppen en nog veel meer voorname mensen. Luther schrikt wel een beetje nu hi tegenover zoveel machtige personen staat. Maar één van de vorsten, die zijn leer is toegedaan, komt op hem toelopen en zegt zachtjes: 'Vrees niet voor hen die het lichaam kunnen doden, maar de ziel niet kunnen doden' en een ander voegt er fluisterend aan toe: 'Het zal u in die ure gegeven worden wat gij spreken zult.' Zulke woorden bemoedigen Luther en hij vertrouwt op zijn God.
Aan Luther wordt nu, namens de keizer, gevraagd of hij erkent de boeken die daar liggen geschreven te hebben en of hij die boeken wil herroepen. Luther vraagt vriendelijk één dag beraad. 'Hij durft niet!' fluisteren zijn tegenstanders en ook zijn vrienden zijn werkelijk bang dat hij bevreesd is. Ook de keizer heeft geen hoge dunk van Luther, want hij zegt: 'Dat monnikje zal van mij geen ketter maken'. Na enige ogenblikken van beraad ontvangt Luther uitstel tot de volgende middag vier uur. Dan moet hij aan de Rijksdag zijn beslissing mondeling meedelen.
Luther keert terug naar zijn hotel. Voordat de heraut hem de volgende dag komt halen, bidt Luther vurig tot de Heere. Hij vraagt Hem om wijsheid en moed om voor die machtige vergadering dapper voor de zaak des Heeren uit te komen. En dan gaat hij heen…. Als aan Luther wordt gevraagd of hij wil herroepen, houdt hij een lange redevoering waarin hij veel dwalingen van de Roomse kerk aanwijst. Tot tweemaal toe moet Luther deze rede houden: eerst in het Duits, daarna in het Latijn. Tenslotte zegt hij dat hij nooit zal herroepen en hij eindigt met de woorden: 'Hier sta ik, ik kan niet anders. God helpe mij. Amen.' Met verbazing had de hele vergadering naar de mijnwerkersjongen van Mansfeld geluisterd en de keizer zei tegen zijn broer: 'Die man durft wel!' Luther moet nu in de voorzaal gaan, terwijl de vorsten beraadslagen. Daarna wordt hij weer binnengeroepen en nadat hij nogmaals heeft verklaard dat hij niet herroepen wil, wordt hem gezegd dat hij de volgende dag zijn vonnis zal vernemen.
Uit: 'De Mijnwerkersjongen van Mansfeld' door P. de Zeeuw, wordt vervolgd
|
Kinderclub ‘De Zaaier’
We zijn het nieuwe jaar begonnen met luisteren naar Psalm 51. Het ging over David die grote zonden in zijn leven gedaan heeft. Ondanks die zonden wilde God hem toch genadig zijn. Al zijn zonden werden vergeven en David mocht koning blijven. Wij kunnen naar David kijken, maar wij zijn niet beter dan David. In ons hart leven heel veel zonden. Wat een wonder dat God ook jou genadig en barmhartig wil zijn. Hij wil dat je tot Hem komt en je zonden belijdt. Dan zal Hij al jouw zonden vergeven. Dat kan, omdat de Heere Jezus voor alle zonden gestorven is. De volgende clubmiddag is op 1 februari. Deze middag is geen gewone clubmiddag, maar een zendingsmiddag. Meneer Uijl van stichting Friedensstimme zal bij ons iets komen vertellen over het werk in de voormalige Sovjet-Unie. Op deze middag mag je vriendjes en vriendinnetjes, je vader en moeder, opa's en oma's enz. meenemen. Er wordt een collecte gehouden voor Friedensstimme. Zorg je dat je geld bij je hebt? We hopen op een fijne middag met heel veel kinderen.
Groeten van alle jufs van de kinderclub
|
Puzzelhoekje
Beste jongens en meisjes,
Deze puzzel is voor alle kinderen tussen de 6 en de 12 jaar. Heb je ook zin om mee te doen? Begin dan met de puzzel die hieronder staat. Voor elke oplossing krijg je punten, en als je 20 punten hebt verdiend mag je een boek uitkiezen. Ik hoop dat er veel kinderen meedoen deze maand. Dit keer een puzzel over de roeping van de discipelen. Zoek de onderstaande bijbelgedeeltes op en lees het. Lees daarna het zinnetje dat hieronder achter de tekst staat. Is het goed? Schrijf dan de letter die tussen haakjes staat op. Is het fout? Dan hoef je niets op te schrijven. Welk zinnetje heb je aan het eind op je blaadje staan?
1. Matth. 4: 21 - 22: Jakobus en Johannes zijn broers (V)
2. Markus 1: 20: De Heere was bij de Jordaan toen Hij Simon en Andreas riep (W)
3. Matth. 4: 18 - 20: De Heere zei tegen Petrus en Andreas: Volg Mij na en Ik zal u vissers der mensen maken (O)
4. Lukas 6: 16: Judas Iskariot heeft de Heere verraden (L)
5. Joh. 1: 45: Filippus woonde in Jeruzalem (A)
6. Matth. 4: 18 - 20: Een andere naam voor Johannes is Simon (L)
7. Joh. 1: 48: De Heere zei van Nathanael dat hij waarlijk een Israeliet was in welke geen bedrog was (G)
8. Matth. 17: 1: Petrus, Johannes en Jakobus mochten met de Heere mee op de berg (G)
9. Matth. 4: 21 - 22: De vader van Jakobus en Johannes heette Taddeus (O)
10. Matth. 4: 18 - 20: Petrus en Andreas waren landbouwers (N)
11. Joh. 1: 35 - 43: Twee discipelen hoorden van Johannes: Zie het Lam Gods en zijn Jezus toen gevolgd (IJ)
12. Matth. 16: 16: Petrus heeft beleden: Gij zijt de Christus, de Zoon des levenden Gods (M)
13. Matth. 9: 9: Mattheus was een farizeeër (E)
14: Matth. 10: 7: De discipelen moesten preken: Het Koninkrijk Gods is nabij gekomen (IJ)
Het puntenoverzicht is op dit moment: 20: Carolien 19: Timo 17: Harmen 16:Anna 15:Esther, Tamara 14:Menno 13: Lettie 12: Hélène 11: Geke, Nico 9:Niels, Arian 6: Johan-Peter 5: Marieke, Leanne 4: Xander, Arianne 2: Ruth, Dennis, Thomas, Rutger.
Van kinderen die heel lang niet meegedaan hebben, heb ik de naam niet in het puntenoverzicht staan, maar als je weer mee wilt doen, krijg je de punten die je al had er gewoon nog bij. Ik probeer het goed bij te houden, maar als je denkt dat ik een fout heb gemaakt bij je punten hoor ik het graag. Je kunt de oplossing mailen naar puzzelhoekje@hhgede.nl of sturen naar: juf Annetta, P.v.d. Aalaan 2, 3927 DK in Renswoude
Vriendelijke groet, juf Annetta
|
|